กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในโรงแรมแห่งหนึ่ง เกาหรูซวงพูดกับสามีอย่างตื่นเต้นว่า “ดูสิ ฉันบอกแล้วว่าเด็กคนนี้ต้องจำพวกเราได้แน่ ไม่สิ ต้องพูดว่าเขาต้องยังจำคุณได้แน่ ๆ ดูสิ พอเห็นคุณ เขาก็เรียกคุณว่าอาเลย เด็กคนนี้ฉลาดจริง ๆ ความจำดีมาก”
จางหมิงนอนอยู่บนเตียง มองโทรศัพท์มือถือในมือ พลางอ่านข้อความไปด้วยและพูดตามภรรยาว่า
“ฉันว่า วันนี้คุณหุนหันไปหน่อยนะ จะไปดักรอถึงหน้าบ้านคนอื่นตรง ๆ ได้ยังไง ถ้าเกิดถูกคนอื่นเข้าใจผิดว่าเป็นพวกค้ามนุษย์จะทำยังไง ความคิดของฉันดีกว่าใช่ไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าเด็กต้องเดินทางนี้กลับบ้านหลังเลิกเรียนแน่นอน พวกเราก็แค่ทำเป็นเดินผ่าน ยังไงก็ต้องได้เจอกัน ดูสิ ฉันพูดถูกใช่ไหม”
เกาหรูซวงพยักหน้า