กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สามปีต่อมา
แสงอาทิตย์ยามเย็นของเดือนกันยายนย้อมประตูเหล็กสีส้มของโรงเรียนอนุบาลแสงตะวันจนแดงฉาน ทว่าบรรดาผู้ปกครองที่อยู่นอกประตูกลับเหมือนถูกแม่เหล็กดูดเอาไว้ ต่างพากันโน้มตัวไปข้างหน้า
คุณแม่ในชุดกระโปรงลายดอกกำถุงผ้าใบจนเกิดรอยยับ ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ ประโยค “เด็กดี แม่มาแล้ว” ที่เพิ่งซ้อมพูดซ้ำไปซ้ำมายังคงวนเวียนอยู่ปลายลิ้น
คุณพ่อสวมแว่นดันกรอบแว่นที่เลื่อนลงมา พลางกลืนน้ำลายอย่างลับ ๆ เขาเองก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน ตอนออกจากบ้านเมื่อเช้า นิ้วของเจ้าตัวเล็กที่กำตุ๊กตาไดโนเสาร์ยังซีดขาวไปหมด
ทันใดนั้น เสียงรองเท้าหนังคู่เล็กก็ดังตึก ๆ มาจากหลังรั้วเหล็ก กลุ่มผู้ปกครองพลันเหมือนถูกกดปุ่มเปิดเครื่อง
“ดูเด็กที่มัดผมแกละคนนั้นสิ!”
“ใช่คนที่ใส่เสื้อกันหนาวสีเหลืองหรือเปล่า?”