ตอนที่ 96 แม่แท้ ๆ ของพระรอง (1)

ค่ำคืนฝนพรำ

หยาดฝนกระหน่ำลงบนหน้าต่าง บรรเลงบทเพลงเฉพาะตัวของมัน

ภายในห้องมืดมิด เงาร่างสองสายกำลังกอดรัดพันเกี่ยวกันสุดขีด

บางครั้งสายฟ้าผ่าพาดผ่านท้องฟ้า ทำให้มองเห็นเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

————

ตอนที่เจียงหว่านรู้สึกตัว ดวงอาทิตย์ด้านนอกก็ลอยสูงขึ้นไปนานแล้ว

เจียงหว่านลืมตาขึ้น เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมแปลกตารอบตัวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง สมองยังไม่ทันตอบสนองว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน

“ซี๊ด”

เจียงหว่านขยับร่างกาย ความปวดเมื่อยระลอกหนึ่งพลันถาโถมเข้ามา บนร่างรู้สึกเย็นวาบ เมื่อก้มหน้าลงเห็นรอยบนผิวขาวนุ่ม เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

อ้อ เมื่อคืนเธอนอนกับผู้ชายคนหนึ่งนี่เอง