เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บนเตียงใหญ่หรูหรา ผ้าม่านโปร่งสีแดงห้อยยาวจรดพื้น เงาร่างที่เกี่ยวกระหวัดกันภายในยังพอมองเห็นได้อย่างเลือนราง
เจียงหว่านนอนอยู่บนผ้าปูเตียงสีแดง ผิวพรรณขาวนวลของนางยิ่งดูผุดผ่องกระจ่างใสเมื่อถูกขับด้วยสีแดง ทั้งยังชวนให้ผู้คนหลงใหลมากยิ่งขึ้น
มู่หวายซีมองนางภูตใต้ร่าง หัวใจพลันตึงแน่น เพียงมองเท่านั้นก็ทำให้เขาอยากได้มากกว่านี้
มู่หวายซีผละออกจากริมฝีปากแดงระเรื่อของเจียงหว่าน ริมฝีปากของเขาเลื่อนไล้ผ่านลำคอเรียวยาวของนาง ก่อนจะประทับลงบนกระดูกไหปลาร้าอันประณีต ทิ้งรอยจูบสดใหม่ไว้หนึ่งรอย สุดท้ายริมฝีปากร้อนผ่าวก็เลื่อนลงไปยังส่วนที่นูนกระเพื่อมของเจียงหว่าน
นั่นก็เป็นหนึ่งในสถานที่โปรดของเขา จะปล่อยให้ถูกทอดทิ้งไม่ได้
เจียงหว่านอดครางเสียงอ่อนหวานออกมาไม่ได้ ห้านิ้วกำผ้าปูเตียงใต้ร่างแน่น ความสั่นสะท้านพลันแล่นขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ
มู่หวายซีก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขาคว้ามือของเจียงหว่านมากุมประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน แล้วพานางจมดิ่งลงไปพร้อมกัน
หลังทุกอย่างสิ้นสุดลง มู่หวายซีก็โอบเจียงหว่านไว้ในอ้อมแขน คลอเคลียอยู่ข้างใบหูและจอนผมของนาง
เจียงหว่านรู้สึกจั๊กจี้ จึงยื่นมือผลักมู่หวายซีเบา ๆ อยากให้เขาออกห่างไปอีกหน่อย
“เหนื่อยแล้ว อย่ากวน”