กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งสองแยกจากกันมานานถึงเพียงนี้ ย่อมราวกับฟืนแห้งเจออัคคีโหม เพียงจุดเดียวก็ลุกโชน
ในที่สุดศึกก็สงบลงเสียที เจียงหว่านรู้สึกว่าพละกำลังของตนถูกรีดออกไปจนหมดสิ้น เหงื่อหอมไหลชุ่มกาย นอนอ่อนแรงอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นเจา
เสิ่นเจาค่อย ๆ ปรับลมหายใจ พลางบีบนวดตรงนั้นที ตรงนี้ที ท่าทางราวกับอีกเดี๋ยวจะทำต่ออีกครั้ง
ทว่าเขากังวลว่าร่างกายของเจียงหว่านจะรับไม่ไหว จึงปล่อยให้นางพักผ่อนอีกสักครู่
เจียงหว่านหอบหายใจเบา ๆ ก่อนสั่งการชายหนุ่มข้างกายด้วยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
“ฉันอยากอาบน้ำ ไม่สบายตัวจะแย่อยู่แล้ว”
ทั่วทั้งร่างเหนียวเหนอะหนะไปด้วยเหงื่อ ไม่สบายตัวเลยสักนิด
“ค่อยไปทีหลัง”
เสิ่นเจาปฏิเสธตรง ๆ เพิ่งทำไปแค่สองครั้ง อีกเดี๋ยวเขายังอยากทำต่อ หากอาบตอนนี้ เดี๋ยวก็ต้องอาบอีกไม่ใช่หรือ
จะทำให้ยุ่งยากเกินจำเป็นไปทำไม