เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ปู่เจียงกับย่าเจียงเองก็คิดถึงเจียงหว่าน ผู้สูงวัยนอนหลับไม่ค่อยมาก ทั้งคู่จึงชอบตื่นแต่เช้า หลังตื่นนอนในตอนเช้า พวกเขาก็พากันไปตลาดสด
ผักในตลาดสดยามเช้าสดใหม่ที่สุด เมื่อเดินมาถึงแผงหนึ่ง ย่าเจียงก็หยิบผักที่เจียงหว่านชอบกินขึ้นมาอีกครั้งตามความเคยชิน
แต่หลังจากหยิบขึ้นมาแล้ว เธอจึงนึกขึ้นได้ว่าหลานสาวไม่ได้อยู่บ้านอีกต่อไป เพราะแต่งงานออกเรือนไปแล้ว
ย่าเจียงวางผักลงด้วยสีหน้าหม่นหมอง เมื่อนึกว่าคนแก่สองคนอย่างพวกเธอก็กินไม่มากอยู่แล้ว จึงเลือกมาเพียงสองอย่าง แล้วซื้อผักเสร็จก็กลับบ้าน
ปู่เจียงกับย่าเจียงเดินไปตามถนนอย่างช้า ๆ ย่าเจียงถามด้วยความเป็นห่วงว่า
“ตาเฒ่า คุณว่าเราไปดูหว่านหว่านสักหน่อยดีไหม ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ตลอด กลัวหว่านหว่านของเราจะถูกใครรังแก”