กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงหว่านย้อนถามเธอ
“แล้วเธอมาที่นี่ทำไมล่ะ? ไม่ต้องทำงานหรือ?”
หลิ่วอีอีถูกเจียงหว่านถามจนพูดติดอ่างไปชั่วขณะ
“คือว่า...นี่เป็นเจ้านายของฉัน ฉันอยู่ที่นี่ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ? แล้วเธอล่ะ? เธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับเจ้านายของพวกเราสักหน่อย มาทำอะไรที่นี่?”
เจียงหว่านขานรับสั้น ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “อ้อ”
“แน่นอนว่าฉันก็มากับเจ้านายของฉันเหมือนกัน!”
เมื่อเห็นว่าเจียงหว่านไม่ได้เสียเปรียบ สวีเจ๋อเชียนก็ไม่สนใจเรื่องนั้นอีก เขามองหลินอวี่เฉินที่นอนอยู่บนเตียงแล้วถามด้วยความเป็นห่วง
“นายเป็นยังไงบ้าง? เจ็บหนักหรือเปล่า?”
สวีเจ๋อเชียนเห็นเพียงว่าที่แขนของหลินอวี่เฉินพันผ้าเอาไว้ ส่วนอื่น ๆ เขากลับไม่ทันสังเกต
หลินอวี่เฉินส่ายหน้า สีหน้าซีดขาวไปเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวด