ตอนที่ 41 รูมเมตของฉันคือนางเอก (1)

ใกล้เที่ยงแล้ว ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงจนถึงกลางฟ้า เสียงจักจั่นเริ่มส่งเสียงอื้ออึงอยู่ท่ามกลางแมกไม้หนาทึบ

เจียงหว่านเดินอยู่บนทางเล็กใต้ร่มไม้ ฝีเท้าสม่ำเสมอราวกับกำลังก้าวไปตามจังหวะที่มองไม่เห็น

เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายลินินสีขาวนวล พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวก ๆ จนถึงท่อนแขน ผิวที่เผยออกมาสะท้อนแสงแดดซึ่งลอดผ่านใบไม้จนเป็นประกายระยิบระยับ

ในทะเลสาบเทียมข้างทาง ดอกบัวสีชมพูกำลังไหวเอนอย่างมีชีวิตชีวา งดงามเหลือเกิน

สายตาของเจียงหว่านกวาดผ่านดอกบัวที่กำลังเบ่งบานเหล่านั้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินหน้าต่อ

นี่คือโลกใหม่ หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจในโลกก่อนและได้พักผ่อนอย่างเต็มที่แล้ว เสี่ยวหลิงตังก็โยนเธอมาที่นี่