เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงหว่านมองห้องทำงานแห่งนี้ พลางบ่นพึมพำกับเสี่ยวหลิงตังในใจ
“เสี่ยวหลิงตัง นายว่า ฉินอวี่พาฉันมาที่ห้องทำงานของเขาทำไม แค่เรียกใครสักคนมาช่วยจัดการให้ฉันก็ได้นี่ เขาเป็นถึงรองคณบดี จะว่างขนาดนั้นเลยเหรอ”
เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว เจียงหว่านไม่คิดเลยว่าฉินอวี่จะชอบเธอ เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้มีเสน่ห์มากขนาดนั้น
“หรือว่าเขารู้จักฉันมาก่อน ถึงได้ดูแลฉันเป็นพิเศษขนาดนี้”
เสี่ยวหลิงตังกล่าวว่า “นายคิดว่าเป็นไปได้เหรอ เธอเพิ่งกลับมา แล้วคิดว่าเขาจะรู้จักเธอจากที่ไหน บ้านเธอเหรอ บ้านเธอไม่มีรูปเธอสักใบด้วยซ้ำ อย่าคิดมากเลย บางทีเขาอาจเห็นว่าแผลของเธอเป็นแผลเล็ก ๆ แค่จัดการให้ลวก ๆ ก็เรียบร้อยแล้ว หรือไม่ก็เห็นว่าเธอมาคนเดียว เลยสงสารที่เธอลงทะเบียนกับรับยาไม่สะดวก”
เจียงหว่านรู้สึกเห็นด้วยกับคำอธิบายของเสี่ยวหลิงตังเป็นอย่างมาก