กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงหว่านตกใจกับการกระทำของฟางจือหย่วน
“หา? อ้อ อยู่ข้างนอกนี่เอง”
“แต่สำหรับอาการของนาย ต่อให้ดื่มน้ำเย็นเต็มโอ่งก็ไม่มีประโยชน์หรอก!”
ฟางจือหย่วนเลียริมฝีปากแห้งผาก ก่อนถามด้วยเสียงแหบพร่า
“เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้? ฉันเป็นโรคอะไร?”
เจียงหว่านไม่ได้ปิดบังและบอกเขาอย่างตรงไปตรงมา
“รู้สิ นายไม่ได้เป็นโรค แต่นายถูกวางยา”
“อะไรนะ?”
ฟางจือหย่วนถอยหลังไปหนึ่งก้าวจนชนเก้าอี้ด้านหลังล้มลงกับพื้น
หลังได้ฟังคำพูดของเจียงหว่าน ต่อให้ฟางจือหย่วนจะทึ่มแค่ไหนก็เข้าใจความหมายของเธอ