กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 115 เขาโตแล้ว
“นายยังหล่อไม่เท่าพี่เจิ้งเลย เป็นไปไม่ได้ที่จะกลายเป็นสีชมพูเพราะหน้าตาดี” รุ่ยหนิงกลอกตา เขาแค่ตอบสนองช้า ไม่ใช่โง่สักหน่อย
จี้สือถอนหายใจ เอาเถอะ หลอกไอ้เด็กโง่คนนี้ไม่ได้เลย
แต่สีของรุ่ยหนิงก็ใกล้เคียงกับที่ตัวเองคิด สีของโคมตะวันลับฟ้าที่อบอุ่น เข้ากับบุคลิกที่ตอบสนองช้าแต่ร่าเริงสดใสของเขามาก
รุ่ยหนิงเพิ่งเคยเห็นสิ่งนี้เป็นครั้งแรก ในใจพยายามจดจำคนที่มีปัญหาพวกนั้นไว้ให้ดี
จี้สือเห็นท่าทางเขาแทบจะหยิบปากกาขึ้นมาจด “นายไปเปลืองเซลล์สมองจดมันทำไม ไม่กี่วันนายก็ลืมแล้ว ถึงตอนนั้นนายก็ไปถามเจิ้งอวิ๋นเจิงตรง ๆ เลย”
ยังไงเจิ้งอวิ๋นเจิงก็อดทนกับรุ่ยหนิงได้มาก ไม่เคยเห็นเขาโกรธรุ่ยหนิงเลย