กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 222 พิมพ์อะไรกัน? นั่นไม่ใช่พี่เยี่ยนเหรอ?
เที่ยงวันรุ่งขึ้น
เวินเยวี่ยลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน
สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือเพดานที่ไม่คุ้นเคย ลวดลายแกะสลักซับซ้อน ผ้าม่านหนาหนัก แสงที่เล็ดลอดเข้ามาตามช่องว่างแสบตาจนทนไม่ไหว ทำให้เธอหรี่ตาลงตามสัญชาตญาณ
สมองว่างเปล่าไปสองวินาที จากนั้นสติก็เริ่มแล่นกลับมาอย่างรวดเร็ว
เธอหันศีรษะไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ข้างกายไม่มีใครอยู่
หมอนมีรอยกดทับ ผ้าห่มเปิดออกมุมหนึ่ง แต่คนไม่ได้อยู่ตรงนี้
หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาทันที เธอผุดลุกขึ้นมานั่งพรวดพราดโดยไม่สนใจอาการปวดหัว
พอก้มลงมอง ทั้งร่างก็แข็งทื่อไป
……