ตอนที่ 196 ไม่ใช่การให้อภัย แต่คือการปล่อยวาง

ตอนที่ 196 ไม่ใช่การให้อภัย แต่คือการปล่อยวาง

เวินเยวี่ยรู้สึกว่าฟู่เฉิงเยี่ยนเป็นอันธพาลตัวจริงเสียงจริง ถ้าไม่ได้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดในตระกูลฟู่ ไม่ว่าจะยังไงเขาก็คงเป็นหัวโจกอันธพาลร่อนเร่อยู่ตามท้องถนน

ผ้าพันแผลแกะออกแล้ว สายยางถอดออกแล้ว สารน้ำทางหลอดเลือดถุงสุดท้ายบนหลังมือหยดจนหมด พยาบาลดึงเข็มออก เขาก็เป็นอิสระ

สิ่งแรกหลังได้รับอิสรภาพไม่ใช่การลงจากเตียงไปเดิน แต่เป็นการตามหาเธอ

แม่เจียงอุ้มเนี่ยนเนี่ยนเข้าไปในห้องพักเพื่อกล่อมหลับ พลันที่ประตูปิดลง เขาก็เริ่มก่อเรื่องทันที

“อ้าว มือฉันทำไมมีเลือดออกล่ะ” เขาทำทีเป็นจ้องมองมือตัวเอง

เวินเยวี่ยก็เดินเข้าไปก้มตัวดูเช่นกัน