ตอนที่ 177 ต่างคนต่างมีความเห็นแก่ตัว

ตอนที่ 177 ต่างคนต่างมีความเห็นแก่ตัว

เมิ่งอวี้เฟิงยังคงถามไม่หยุดด้วยความร้อนรนอยู่ข้าง ๆ เสียงดังค่อยสลับกันไป เหมือนมีม่านน้ำกั้นไว้ เข้าไม่ถึงหูของเขา

ในสมองของเขาถูกบังคับให้กดเล่นวนซ้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ย้อนภาพทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้อย่างไม่อาจควบคุม ทุกรายละเอียดแจ่มชัดจนแทงลึกถึงเส้นประสาท

ดวงตาสีแดงก่ำของฟู่เฉิงเยี่ยน กำปั้นที่คุมไม่อยู่ จากนั้นก็เป็นเสียงเบรก เสียงดังสนั่นของโลหะที่บิดเบี้ยว—เสียงนั้นตอนนี้ยังคงก้องสะเทือนอยู่ในหัวของเขา

เขาอยากยั่วโทสะฟู่เฉิงเยี่ยนจริง ๆ

ใช้รอยแผลเป็นนั้น ใช้คำพูดเหล่านั้น ทิ่มแทงลงไปตรงจุดที่เจ็บปวดที่สุดของอีกฝ่ายทีละแผล