ตอนที่ 142 การคลานอยู่ในความมืดของคุณชายฟู่ผู้นั้น

ตอนที่ 142 การคลานอยู่ในความมืดของคุณชายฟู่ผู้นั้น

ฟู่เฉิงเยี่ยนนั่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดในอพาร์ตเมนต์ฝั่งตรงข้าม

ผ้าม่านแง้มไว้เพียงร่องเล็ก ๆ พอให้มองเห็นสถานการณ์ในลานบ้านหลังนั้นได้พอดี

เขาเห็นเวินเยวี่ยกับเมิ่งอวี้หลี่เดินตามหลังกันเข้ามาในลานบ้าน

เห็นเมิ่งอวี้หลี่อุ้มลูกสาวของเขาไปอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

เห็นคนพวกนั้นนั่งล้อมโต๊ะตัวเล็ก พูดคุยหัวเราะ ชื่นมื่นพร้อมหน้า

เวินเยวี่ยหยิบตะเกียบ คีบกับข้าวคำหนึ่งใส่ลงในชามของเมิ่งอวี้หลี่ เมิ่งอวี้หลี่เงยหน้ามองเธอ พูดอะไรบางอย่างขึ้นมา เธอก็หัวเราะแล้วตีเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง

การกระทำระหว่างพวกเขา ลื่นไหลเป็นธรรมชาติราวกับลมหายใจ คุ้นเคยสนิทสนมราวกับคนในครอบครัวเดียวกัน

ฟู่เฉิงเยี่ยนจ้องชามใบนั้น จ้องกับข้าวคำนั้น จนเบ้าตาร้อนผ่าวแดงก่ำ

เปลวไฟในอกปะทุแผดเผา เผาจนนิ้วมือของเขาสั่นเทา