ตอนที่ 72 เธอช่างรังแกง่ายจริง

ตอนที่ 72 เธอช่างรังแกง่ายจริง

ตอนที่ฟู่เฉิงเยี่ยนผลักประตูห้องเข้ามา เวินเยวี่ยยังคงนอนคว่ำอยู่ริมเตียง ใบหน้าซีกหนึ่งฝังลงในหมอน หลับสนิทมาก

ผมสีดำสยายออก แผ่กระจายอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาว ราวกับจานฝนหมึกที่ถูกทำหกโดยไม่ระวัง

ชุดนอนบนตัวเธอขาดวิ่นกระจัดกระจายไปนานแล้ว สายเดี่ยวเส้นบางขาดไปข้างหนึ่ง ทิ้งตัวลงอ่อนระทวยอยู่ที่อ้อมแขน

เนื้อผ้าสีแดงไวน์ยับย่นเป็นก้อน แขวนอยู่ตรงข้างเอวอย่างหมิ่นเหม่ ไม่อาจบดบังอะไรได้เลย

บนผิวขาวผุดผ่อง ร่องรอยเข้มบ้างจางบ้างลามตั้งแต่ช่วงคอไหล่ไปจนถึงเอว ท่ามกลางแสงสลัวดูแตกสลายและมีเสน่ห์เย้ายวน

เขายืนมองอยู่ข้างเตียงไม่กี่วินาที วางผ้าปูที่นอนผืนใหม่ไว้ด้านข้าง แล้วโน้มตัวเข้าใกล้เธอ