กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 48 โดนรังแกอย่างน่าสงสาร
ความเคลื่อนไหวที่ชั้นบนค่อย ๆ สงบลงหลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง
ฟู่เฉิงเยี่ยนเค้นเอาคำตอบที่อยากได้ยินออกมาได้แล้ว เขายันตัวลุกขึ้น ยื่นมือไปหมายจะปลดการผูกมัดเนกไทที่ผูกไว้กับเสาเตียง แต่กลับชะงักไปอย่างยังไม่หนำใจ
เขาโน้มตัวลงมองเธอ
ผมสีดำขลับของเวินเยวี่ยสยายระเกะระกะอยู่บนหมอน แววตาพร่ามัว แพขนตายังเปียกชื้นไม่แห้ง ปลายจมูกและสองแก้มต่างขึ้นสีแดงระเรื่อ
จิ๊ ถูกรังแกหนักขนาดนี้ น่าสงสารจริง ๆ
จะมีใครน่าสงสารได้ถึงเพียงนี้
น่าสงสารจนลูกกระเดือกของเขาตีบตันไปหมด
น่าสงสารเสียจนเขาอยากจะเค้นถามต่ออีก
โทรศัพท์มือถือตรงหัวเตียงสั่นขึ้นมาได้จังหวะพอดี เขาคว้ามากดหยุด