ตอนที่ 44 กินอิ่มหนำสำราญ

ตอนที่ 44 กินอิ่มหนำสำราญ

ไฟห้องหนังสือในคฤหาสน์เก่าตระกูลฟู่ดับลงตอนราตรีสงัด

ตอนที่ฟู่เฉิงเยี่ยนผลักประตูเข้ามาในห้องนอน อาศัยแสงจันทร์นอกหน้าต่าง มองเห็นเพียงร่างเล็ก ๆ ก้อนหนึ่งขดตัวอยู่ตรงปลายเตียง ลมหายใจสม่ำเสมอยาวนาน คล้ายกับหลับสนิทไปแล้ว

เขายืนมองอยู่ตรงนั้นสองสามวินาที ถึงค่อยเดินอ้อมไปขึ้นเตียงอีกฝั่ง

ปิดไฟล้มตัวลงนอน ระหว่างคนทั้งสองเว้นระยะห่างพอที่จะให้คนนอนได้อีกคนหนึ่ง

ฟู่เฉิงเยี่ยนมองเพดานอันสลัว ในใจผุดความรู้สึกอึดอัดขัดข้องที่ไม่ชัดเจนขึ้นมาสายหนึ่ง

เขายังคิดไม่ตก ว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงเอ่ยปากขอหย่าร้าง

ใช่ การแต่งงานครั้งนี้เขาแต่งอย่างไม่เต็มใจ

แต่สองปีหลังแต่งงานนี้ เขามั่นใจว่าไม่ได้จงใจสร้างความลำบากให้เธอ สิ่งที่ควรให้ก็ไม่เคยขาดตกบกพร่องแม้แต่อย่างเดียว