ตอนที่ 35 ไปแต่ตัว

ตอนที่ 35 ไปแต่ตัว

ประตูรถถูกเหวี่ยงปิดลงอย่างแรง เกิดเสียงดังทึบสะท้อนก้อง

ฟู่เฉิงเยี่ยนนั่งอยู่ตรงเบาะคนขับ ไม่ได้ติดเครื่องยนต์ในทันที

ภายในรถมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวเย็นชาจากแผงหน้าปัดที่ส่องกระทบสันกรามคมชัด ซึ่งขบเกร็งแน่นจนแทบปริ

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เลื่อนรายชื่อผู้ติดต่อสองสามครั้งแล้วต่อสายหาลู่เจ๋อ

สัญญาณโทรศัพท์ดังอยู่นานมากกว่าจะมีคนกดรับ ปลายสายส่งเสียงของลู่เจ๋อที่แสร้งกดต่ำ ทว่าไม่อาจปิดบังความรื่นรมย์เอาไว้ได้

“ฮัลโหล พี่เยี่ยนเหรอครับ”

“ออกมา ที่เดิม”

ฟู่เฉิงเยี่ยนเอ่ยจบก็ตัดสายทิ้งทันที

ที่ปลายสาย ลู่เจ๋อยืนนิ่งอึ้งฟังเสียงสัญญาณสายว่าง