กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 19 เมล็ดพันธุ์ไร้นาม
หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเวินเยวี่ยสว่างวาบขึ้นมาเป็นชื่อ “หลี่ชิงชิง” อีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้
เธอถอนหายใจ เลื่อนหน้าจอรับสายแล้วหนีบโทรศัพท์มือถือไว้ระหว่างไหล่กับลำคอ ทว่ามือยังคงจัดเรียงกระดาษข้อสอบไม่หยุด
“ว่ามาสิ ครั้งนี้มีเรื่องอะไรอีกล่ะ?”
หลี่ชิงชิงที่อยู่อีกฟากของสายร้องตะโกนว่า “นี่! ไม่มีเรื่องหาเธอไม่ได้หรือไง?”
“ฉันคิดถึงเพื่อนสนิทของฉันบ้างไม่ได้เหรอ?”
“ได้สิ” เวินเยวี่ยเคาะปึกกระดาษข้อสอบให้เข้าที่เบา ๆ “แต่ประเด็นคือ เธอมีเรื่องจริง ๆ”
หลี่ชิงชิงปากแข็ง “เธอรู้อีกแล้วเหรอ?”
“หลี่ชิงชิง พวกเราคบกันมา 20 ปีแล้วนะ” เวินเยวี่ยวางของในมือลงแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “น้ำเสียง ‘คิดถึงฉัน’ กับ ‘มีเรื่องขอร้อง’ ของเธอมันคนละอย่างกันเลย”