กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 16 บังเอิญพบเพื่อนหญิงสมัยเด็ก
เช้าตรู่ เวินเยวี่ยอยู่ร่วมโต๊ะอาหารเช้ากับผู้เฒ่าทั้งสอง ก่อนจะไตร่ตรองคำพูดแล้วเอ่ยขึ้น
“คุณย่าคะ ตารางสอนทางฝั่งหลงเซียงจะล่าช้าไม่ได้ พวกเด็ก ๆ ก็รอให้ฉันกลับไปอยู่เหมือนกันค่ะ”
“ฉัน… วันนี้ก็จะไปแล้วค่ะ”
คุณย่าพอได้ยินก็รีบจับมือเธอเอาไว้ทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
“เยวี่ยเยวี่ย เพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วันเอง ทำไมจะไปอีกแล้วล่ะ?”
หากไม่นับเล่ห์เหลี่ยมที่ไม่โปร่งใสของตระกูลเวินในอดีต คุณย่าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนป่านนี้ ย่อมมองคนออกทะลุปรุโปร่ง
เด็กอย่างเวินเยวี่ย ไม่ว่าจะปฏิบัติต่อใครหรือสิ่งใดล้วนแฝงไว้ด้วยความจริงใจ เธอรู้สึกเอ็นดูอย่างแท้จริง
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเข้าใจหลานชายที่ตนเลี้ยงดูฟูมฟักมากับมือเป็นอย่างดี
เด็กอย่างเฉิงเยี่ยน นิสัยแข็งกระด้างเกินไป ทั้งยังถือดีเกินไป