กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 135: ต้นหลิวเซียนสูงเสียดฟ้า ช่วงบั้นปลายชีวิตภพที่สาม
ตอนนี้ฉินฮ่าวพบว่า ตะวันเพลิงเหนือศีรษะค่อยๆ ลับห่างออกไป รัตติกาลมาเยือน ทุกหนแห่งที่สายตาไปถึงล้วนมืดสนิท
แต่สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตะวันหรือจันทราก็ไม่ส่งผลอะไร ทุกสิ่งยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน
ทว่าพอเข้าสู่ยามค่ำคืน มหรกร้างแห่งนี้กลับไม่ได้เงียบสงบ เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังก้องมาเป็นระยะ
ฉินฮ่าวไม่ใส่ใจ เขามองไปเบื้องหน้าด้วยสายตาล้ำลึก ก่อนก้าวออกไปข้างหน้าในก้าวเดียว!
ร่างทั้งร่างแปรเปลี่ยนเป็นแสงเซียนเจิดจ้า ความเร็วของเขาเร็วเกินไป ราวกับกำลังก้าวข้ามห้วงกาลเวลา!
ชั่วพริบตาเดียว ฉินฮ่าวก็พุ่งทะยานผ่านมหรกร้างผืนนี้ไปแล้ว
จากนั้นเขาก็พบว่าเบื้องหน้ามีสายฟ้าไร้ขอบเขตกำลังอาละวาด สายฟ้าแต่ละสายช่างน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด แม้แต่เขายังรู้สึกหวาดหวั่นจนใจสั่น