กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปาท่องโก๋มัฉฉะ
หลังจากส่งเทพบิดรผานกู่จากไปแล้ว เจียงตี๋ก็นั่งอยู่เพียงลำพังบนบัลลังก์เทพสีเงินขาว นิ้วมือเรียวยาวเคาะพนักแขนเป็นจังหวะ เสียงกังวานใสดังก้องไปทั่วโถงผานกู่ที่เวิ้งว้าง
แววครุ่นคิดวาบไหวอยู่ในดวงตาล้ำลึกของเขา ขณะที่อักขระเทพมิติระหว่างคิ้วปรากฏเลือนรางเป็นบางครา
“เซียนทองต้าหลัวเอกปฐม...”
เจียงตี๋พึมพำเสียงเบา สัมผัสได้ถึงพละกำลังอันพลุ่งพล่านภายในร่าง
ระดับนี้นับว่าอยู่ในขั้นสูงสุดของยุคบุพกาลแล้ว ทว่าห่างไกลจากเป้าหมายในใจของเขาเหลือเกิน
สิ่งที่ทำให้เขาปวดเศียรยิ่งกว่าคือ ความต้องการในการวิวัฒน์สายเลือดของระบบกลืนกินพุ่งสูงขึ้นถึง 500,000 แต้มวิวัฒน์ ตัวเลขนี้ทำให้เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
“ต่อให้กลืนกินสิ่งมีชีวิตทั่วทั้งยุคบุพกาล เกรงว่าก็คงยังไม่พอ”
เจียงตี๋ลอบคำนวณอยู่ในใจ ก่อนประกายคมกล้าจะวาบผ่านดวงตา “ดูท่าคงต้องเปลี่ยนแนวคิดแล้ว... แทนที่จะฝืนยกระดับตบะของตนเอง มิสู้เสริมสร้างขุมอำนาจของเผ่าจอมเวทก่อน”
“พี่ใหญ่? พี่ใหญ่?!”
เสียงเพรียกอ่อนโยนของโฮ่วถู่ดึงเจียงตี๋กลับออกจากภวังค์