กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปาท่องโก๋มัฉฉะ
“นี่คือ...”
เจียงตี๋ใจเต้นวูบ “มรรคาสวรรค์กำลังบ่นว่าข้าแย่งโอกาสไปก่อนหรือ?!”
เขาแทบหลุดหัวเราะออกมา
ผู้ใดจะคาดคิดว่า มรรคาสวรรค์ที่ยังไม่ก่อรูปอย่างสมบูรณ์จะมีท่าทีคับข้องใจราวกับเด็กที่ถูกแย่งขนมได้ถึงเพียงนี้?!
ทว่าบัดนี้ยังมิใช่เวลามาคิดเรื่องเหล่านี้
เจียงตี๋เก็บงำมโนจิต เพราะเขาพบว่าดวงตามหามรรคกำลังจับจ้องเขาโดยไม่กะพริบ คล้ายกำลังรอคอยบางสิ่ง
“น้องชายและน้องสาวทั้งหลาย” เจียงตี๋เอ่ยเสียงแผ่ว “ถึงตาพวกเจ้าแล้ว”
จู๋จิ่วอินก้าวออกมาเป็นคนแรก สายธารกาลเวลาไหลบ่าอยู่ในดวงตาของเขา
“สายธารกาลเวลาเป็นสายเลือดของข้า อดีตและอนาคตล้วนอยู่ในดวงเนตร! ความเกิดดับและรุ่งโรจน์ร่วงโรยของสรรพชีวิตแห่งยุคบุพกาล ล้วนเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะที่มังกรประกายแสงลืมตาและหลับตา!”
เชอปี่ซือตามออกมาติด ๆ วายุอัสนีโอบล้อมทั่วกาย