เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปาท่องโก๋มัฉฉะ
“จตุกระบี่ประหารเซียน!”
รูม่านตาของเจียงตี๋หดเล็กลงฉับพลันจนเท่าปลายเข็ม จับจ้องกระบี่ยาวสีเลือดทั้งสี่เล่มที่ลอยอยู่เบื้องหลังหลัวโหวอย่างไม่วางตา
บนตัวกระบี่พันเกี่ยวด้วยกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าที่ทำให้ผู้คนแทบขาดใจ เพียงสบตาก็ทำให้ดวงจิตวิญญาณของเขาปวดแปลบขึ้นมา
บรรพชนมารหลัวโหวสวมอาภรณ์ดำโบกสะบัด ดวงตาสีแดงฉานตรึงเจียงตี๋ไว้ผ่านความว่างเปล่า
เมื่อเขามองเห็นหน้ากากเนตรมังกรเร้นลับชัดเจน มุมปากก็แสยะเป็นรอยโค้งอันน่าสะพรึงกลัว
“เจ้าหนอนน้อย ไม่ได้พบกันเพียงชั่วระยะหนึ่ง เจ้ายังแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว”
เขาค่อย ๆ ยกฝ่ามือผอมแห้งราวกิ่งไม้ขึ้น “บัดนี้เจ้ามีคุณสมบัติพอจะตายใต้จตุกระบี่ประหารเซียนของข้าแล้ว!”
หัวใจของเจียงตี๋สั่นสะท้าน ใบหน้าภายใต้หน้ากากเปลี่ยนเป็นไม่น่าดูอย่างยิ่ง
“หงจวินเป็นเจ้าเฒ่าเจ้าเล่ห์จริง ๆ!”