ตอนที่ 1 ดักแด้โลหิตตื่นขึ้น กลืนกินวิวัฒนาการ!

[สถานที่ฝากสมอง!]

ฟ้าบุพกาลดำมืดราวหมึก ความมืดเหนียวข้นประหนึ่งจับต้องได้โอบล้อมจิตสำนึกของเจียงตี๋เอาไว้ทีละชั้น

เขารู้สึกราวกับถูกแช่อยู่ในสุญตาก่อนหงเหมิงจะเปิดออก แม้แต่กาลเวลาก็สูญสิ้นความหมาย

ในเศษเสี้ยวความทรงจำสุดท้าย แสงขาวเจิดจ้าพลันระเบิดออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ สะท้อนชื่อบทของ «สิบสองจอมเวทบรรพชนแห่งยุคบุพกาล»

“นี่ข้า...ตายแล้วหรือ?!”

ปราณโลหิตรสคาวหวานพลันทะลวงผ่านความมืดมิดของฟ้าบุพกาล

ความเจ็บปวดแสนสาหัสประหนึ่งเข็มเหล็กนับสิบล้านเล่มที่ถูกเผาจนแดงก่ำทิ่มแทงเข้าสู่ไขกระดูกพร้อมกัน พลังดั้งเดิมอันบ้าคลั่งบางอย่างกำลังเติบโตอย่างบ้าคลั่งอยู่ระหว่างเลือดเนื้อของเขา!

[ติ๊ง! ระบบวิวัฒนาการกลืนกินเปิดใช้งาน!]

ในชั่วพริบตาที่เสียงกลไกดังก้อง เจียงตี๋ก็เบิกตาขึ้นอย่างฉับพลัน ทัศนวิสัยเบื้องหน้าไร้กำแพงสีขาวของห้องนอนอันคุ้นเคย เหลือเพียงผนังดักแด้สีแดงฉานที่กำลังขยับไหวไม่หยุด!