ตอนที่ 27 หลอมตาข่ายวิญญาณ

หลังจากกวาดสมบัติบนร่างของผู้บำเพ็ญเพียรทั้งสองคนไปแล้ว ฉินเฟิงก็ไม่กล้าชักช้าอยู่นาน

เพราะอย่างไรเสียผู้บำเพ็ญเพียรตระกูลหวงที่เหลือล้วนมีโอกาสย้อนกลับมาได้ทุกเมื่อ อีกทั้งผู้บำเพ็ญเพียรที่ถูกฉินหยางล่อออกไปก็อยู่ห่างจากที่นี่ไม่ไกล เพียงแค่หนึ่งสองร้อยจั้งเท่านั้น เพียงเพราะมีแนวไม้บดบัง จึงมิได้แลเห็นเหตุการณ์ตรงนี้

ทว่าความเคลื่อนไหวตอนที่ฉินเฟิงฟาดผู้บำเพ็ญเพียรบาดเจ็บสาหัสทั้งสองคนจนสลบไปก่อนหน้านี้ได้สร้างความตื่นตระหนกให้อีกฝ่ายแล้ว หากมิใช่เพราะฉินหยางพยายามพัวพันไว้สุดกำลัง เกรงว่าอีกฝ่ายคงย้อนกลับมานานแล้ว ตนต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

ฉินเฟิงเคลื่อนไหวรวดเร็ว ร่ายวิชาย่นระยะ ปลายเท้าแตะพื้นเบา ๆ ก็ดีดตัวพุ่งออกไปไกลสองสามจั้ง พลิ้วไหวดุจหงส์เหิน ปราดเปรียวดั่งสายลม ชั่วพริบตาก็วิ่งทะยานไปยังอีกทิศทางหนึ่งทันที