ตอนที่ 11 ค้อนกระดูกขาวสะกดใจ

“กั๊ก ๆ ๆ...”

นักพรตชุดดำทอดสายตามองฉินหยางที่ต้านทานวิญญาณภูตผีไม่กี่ตนอย่างยากลำบาก สลับกับมองฉินเฟิงที่แสงทองคุ้มกายรอบตัวกำลังหม่นแสงลงเรื่อย ๆ พลางส่งเสียงหัวเราะชวนขนหัวลุกดั่งนกเค้าแมวยามราตรี แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอำมหิตไร้ความปรานี

ฉินเฟิงมิปรารถนาจะผลาญยันต์กระบี่เหมันต์ไปกับหัวกะโหลกเบื้องหน้าและวิญญาณร้ายสิบกว่าตนนั้น

ด้วยเหตุว่าสิ่งเหล่านี้สำหรับนักพรตเฒ่าชุดดำ หานับเป็นสิ่งใดได้ไม่

หากต้องการวิญญาณผี เขาย่อมสามารถออกไปสังหารผู้บำเพ็ญเพียรสักสองสามคนเพื่อสูบเอาดวงวิญญาณมาหลอมสร้างภูตผีขึ้นใหม่ได้ทุกเมื่อ ต่อให้ฉินเฟิงใช้ยันต์กระบี่ฟาดฟันวิญญาณเหล่านี้ดับสูญไป ก็มิได้ทำให้นักพรตชุดดำต้องสูญเสียอันใดมากมาย

ฉินเฟิงวาดผนึกคาถา โคจรพลังวิญญาณอันบางเบายิ่งในร่าง ร่ายเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ตนรู้ในยามนี้ออกมา