ตอนที่ 4 นักพรตมอมแมม

หน้าประตูร้านค้าที่มีฝูงชนยืนมุงดูแน่นขนัด มีนักพรตแต่งกายซอมซ่อในชุดคลุมสีดำผู้หนึ่ง กำลังถูกหลงจู๊ของร้านเกาะแขนเหนี่ยวรั้งไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“ร้านของข้าเป็นเพียงกิจการเล็ก ๆ ซื้อขายเงินสดไม่รับแปะโป้ง ขอท่านนักพรตจ่ายเงินก่อนแล้วค่อยไปเถิด”

นักพรตผู้นั้นผมเผ้าหนวดเคราขาวโพลน ใบหน้าย่นยับเต็มไปด้วยริ้วรอย เขามองไปยังหลงจู๊พลางยิ้มกล่าว “ประสกไยต้องทำถึงเพียงนี้ ก็แค่อาหารเพียงมื้อเดียวเท่านั้น ไฉนจึงตระหนี่ถี่เหนียวนักเล่า

วันนี้นักพรตยากไร้อย่างข้ามิได้พกเงินทองติดตัวมา มิสู้ใช้ยันต์วิเศษแผ่นนี้แลกกับค่าอาหารมื้อนี้เป็นอย่างไร”

กล่าวจบ มือผอมเกร็งดั่งตีนไก่ของนักพรตเฒ่าก็ล้วงเอากระดาษยันต์ยับย่นแผ่นหนึ่งออกมาจากข้างเอว ลวดลายบนนั้นคดเคี้ยวไปมาประหนึ่งผีจับมือเขียน วาดสิ่งใดไว้ก็สุดที่ผู้ใดจะอ่านเข้าใจ

“ไม่ได้เด็ดขาด!”

เมื่อหลงจู๊ได้ยินวาจาของนักพรต ก้มมองกระดาษยันต์สีเหลืองยับย่นแผ่นนั้นแล้วก็ส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน “ยันต์แผ่นนี้ท่านนักพรตเก็บไว้ใช้เองเถิด ร้านเล็ก ๆ ของข้ามิกล้ารองรับของวิเศษพรรค์นี้ไว้หรอก

หาใช่ว่าข้าตระหนี่ไม่ หากท่านเพียงกินผักเจบะหมี่เจธรรมดาก็แล้วไปเถอะ ข้าย่อมไม่มานั่งคิดเล็กคิดน้อยกับท่าน แต่นี่มื้อเดียวท่านฟาดปลาใหญ่ของข้าไปตั้งหลายตัว ซ้ำยังซดสุราหมักชั้นดีไปอีกถึงสองไห หากลูกค้าที่แวะเวียนมาทำตัวเยี่ยงท่านกันหมด ร้านของข้าคงได้ปิดกิจการกันพอดี”

“เอาเถอะๆ”