กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 438 ห่างกันราวฟ้ากับดิน
ใบหน้าของเฉินหยุนหลงที่ปกติยิ้มแย้มราวพระสังกัจจายน์ บัดนี้มืดครึ้มจนเหมือนจะขูดเอาน้ำค้างแข็งออกมาได้สามชั่ง
ลานจอดรถเงียบสนิทราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิต มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวข้างหูที่ฟังดูแสบแก้วหูเป็นพิเศษในบรรยากาศกดดัน
ซุนเว่ยปินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตอนแรกยังไม่ทันเข้าใจ แต่ตอนนี้สมองของเขาก็ตึงเครียดขึ้นมาในที่สุด
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยมัดเนื้อแดงก่ำทันที เส้นเลือดบนหน้าผากปูดขึ้นมาทีละเส้น
“เชี่ย เสิ่นเย่าเฟยหมายความว่ายังไงวะ?”