กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 377 ผิดปกติเกินไป
ชายหนุ่มถูกสายตานั้นจ้องจนขาอ่อน แต่เพื่อหาทางหลุดไป เขาทำได้เพียงฝืนใจสงบแล้วตะโกนเสียงดัง
“ผม…ผมก็ต้องไปโรงพยาบาลดูพ่อสิ!”
เขาหลบสายตาเสิ่นเย่าเฟยอย่างลุกลี้ลุกลน เสียงสั่นจากความประหม่าจนแหลมขึ้นเล็กน้อย
“ตอนนี้พ่อผมเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ ผมเป็นลูก จะไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนที่โรงพยาบาลได้ยังไง!”
เสิ่นเย่าเฟยมองท่าทางปากเก่งใจขี้ขลาดของเขา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยเยาะเย้ยบาง ๆ
เขาหันกลับมา เผชิญหน้าชายหนุ่มอีกครั้งราวกับภูเขาสูงที่ไม่มีวันข้ามได้
“ไปโรงพยาบาล?”