กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 216 กลิ่นหอมบ้าคลั่งนี่มันอะไรกัน
แต่ทันทีที่เขาก้าวออกไปได้เพียงสองก้าว
เสียงเนิบ ๆ ของเสิ่นเย่าเฟยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“เดี๋ยวก่อน”
หวังเฉิงชิงชะงักฝีเท้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
หึ กลัวแล้วสินะ?
แบบนี้ค่อยถูกหน่อย!
ตอนนี้คิดจะขอร้องหรือ? สายไปแล้ว!
เขาหันกลับมาอย่างได้ใจ เตรียมวางท่าผู้เหนือกว่าเพื่อรอรับคำอ่อนข้อจากเสิ่นเย่าเฟย
แต่กลับเห็นเสิ่นเย่าเฟยชี้ไปยังข้าวลู่โร่วสามชามบนโต๊ะที่ยังไม่มีใครแตะ