กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 เหลวไหลสิ้นดี
รอยยิ้มเมตตาที่เห็นคุณค่าคนมีพรสวรรค์หายวับไป แทนที่ด้วยความโกรธจากการถูกล้อเล่น
“นายหมายความว่ายังไง”
“นายให้ฉันคารวะนายเป็นอาจารย์?”
น้ำเสียงของหลิวฉือหลินสูงขึ้นรวดเดียวแปดระดับ เขาโกรธจนเคราขาวใต้คางกระดกขึ้นลง
“นายไม่อยากเป็นศิษย์ฉันก็ช่างเถอะ คนเรามีความคิดของตัวเอง ฉันไม่บังคับ”
“แต่นายกลับคิดจะรับฉันเป็นศิษย์เสียเอง?”
“นายบ้าไปแล้วหรือไง”
“หรือคิดว่าฉันก็แก่จนเลอะเลือน เลยหลอกง่าย?”
เผชิญหน้ากับความโกรธของชายชรา เสิ่นเย่าเฟยก็รู้สึกหวั่นใจอยู่เหมือนกัน