กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 ฉันพูดจริง
เสิ่นเย่าเฟยเดินไปที่หน้าร้าน เพิ่งดึงประตูม้วนที่ปิดไว้ครึ่งหนึ่งขึ้นจนสุด
“ว้าว! ฉันบอกแล้วว่าเถ้าแก่ต้องอยู่แน่!”
“เปิดแล้ว ๆ! ในที่สุดก็เปิดร้านแล้ว!”
เสียงหัวเราะคิกคักเจื้อยแจ้วพลันทะลักเข้ามา
เด็กสาววัยรุ่นหลายคนแต่งตัวทันสมัย สดใสน่ารัก ราวกับแอบซุ่มรออยู่ก่อนแล้ว ต่างชะโงกหน้ามุดเข้ามาในร้าน
“เถ้าแก่ เวลาเปิดร้านของคุณตามใจตัวเองเกินไปแล้วมั้ง?”
“นั่นสิ พวกเราเดินวนข้างนอกตั้งสองรอบแล้ว!”
“เร็ว ๆ ฉันเอาข้าวผัดหนึ่งที่ หิวจะแย่แล้ว!”