กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 15 ไม่ต้องกลัว ฉันเป็นคนดี
เขากลืนน้ำลายอย่างแรงโดยไม่รู้ตัว
ตอนนี้พอดีเป็นเวลาอาหารกลางวัน เขาตั้งใจขับรถซิ่งกลับมาจากข้างนอกเพื่อกินข้าว
แต่พอได้กลิ่นนี้ เขาก็รู้สึกว่าขาตัวเองเหมือนถูกตอกติดพื้น เดินต่อไม่ไหว
สีหน้ารังเกียจหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความปรารถนาแบบหมาป่าหิวโซ
เขาชี้ไปที่แผง ถามเสิ่นเย่าเฟยอย่างร้อนใจ
“เถ้าแก่! ของนี่ชิ้นละเท่าไหร่?”
เสิ่นเย่าเฟยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เขายกมือชี้ป้ายราคาที่แขวนอยู่ข้าง ๆ
ชายผมเหลืองขี้เกียจดูด้วยซ้ำ แค่โบกมืออย่างคนรวย
“เอารุ่นพิเศษสุดหรูหนึ่งชิ้น!”