ตอนที่ 115 ความจริงที่เจ็บปวด

ตอนที่ 115 ความจริงที่เจ็บปวด

หูจิ่วถูกรบกวนจึงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าใครมาก็ขมวดคิ้ว “ในเมื่อลู่เหยียนหลบหน้าเจ้าประหนึ่งงูพิษ เหตุใดเจ้ายังต้องดันทุรังไปตามหาเขาอีก?”

หูถงเป็นคนรักแรงเกลียดแรงมาโดยตลอด สำหรับคนที่ชอบนางจะพยายามไล่ตามอย่างเต็มที่ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้รู้ความคิดที่แท้จริงของลู่เหยียนที่มีต่อตนเองจากปากผู้อื่น ในใจจึงอดรู้สึกเศร้าไม่ได้

นางสังหรณ์ใจว่าลู่เหยียนอาจไม่ชอบตน แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะเกลียดนางถึงเพียงนี้

“ข้าต้องการให้ลู่เหยียนบอกข้าด้วยปากของเขาเอง หากเขาคิดว่าการที่ข้าไล่ตามนำความลำบากมาให้เขา ต่อไปข้าจะไม่ตอแยเขาอีก”

“ขณะนี้ลู่เหยียนไม่ได้อยู่ในเผ่าอสูร ต่อให้ข้าบอกเจ้าไป ชั่วขณะนี้เจ้าก็จะหาตัวเขาไม่พบอยู่ดี”