บทที่ 277 เธอติดเงินอยู่เท่าไร

รถเข็นส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังเป็นจังหวะขณะเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

“เถ้าแก่คะ ฉันดูแล้วนี่คงเป็นกระเพาะปลาใช่ไหมคะ ของดีจริงเชียว เถ้าแก่ตาถึงมากเลยค่ะ” เกาชุนจือเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง

เฉียวอันเดินตามรถเข็น สายตามองดูข้อนิ้วมือของอีกฝ่ายที่เกร็งแน่นกุมที่จับเอาไว้ แล้วมองไปยังเด็กน้อยที่นอนนิ่งอยู่บนแผ่นหลังของเธอ หัวใจพลันรู้สึกบีบคั้นอย่างบอกไม่ถูก

“อืม ฉันซื้อไว้หน่อยน่ะ กะว่าจะเก็บไว้ให้พวกเด็กๆ เอาไว้เป็นสินเดิมแต่งงานในอนาคต”

เกาชุนจือพอได้ยินเรื่องสินเดิมแต่งงานก็ยิ้มออกมา แล้วเริ่มคุยเรื่องสัพเพเหระกับเฉียวอัน

ระยะทางจากห้างจินกวงไปถึงสถานรับรองหงเฟิงไกลราวสี่กิโลเมตร

เกาชุนจือเป็นคนช่างพูด ตลอดทางเธอไม่ปล่อยให้บรรยากาศเงียบเหงาเลยแม้แต่น้อย ชวนคุยตั้งแต่วิถีชีวิตความเป็นอยู่ของเมืองกว่างหยุนไปจนถึงลักษณะผู้คนและภูมิศาสตร์ของมณฑลใกล้เคียง