บทที่ 252 ไสหัวออกจากเขตทหาร

ขณะที่พวกเธอกำลังคุยกัน หลินหว่านก็เดินใจลอยกลับมาถึงเขตทหารเช่นกัน

เพิ่งจะเดินผ่านลานกว้าง หลินหว่านก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

ตามปกติแล้ว คนในเขตทหารเวลาเจอหน้าเธอก็ยังเอ่ยทักทายอย่างสุภาพว่า "ครูหลิน"

แต่วันนี้ สายตาของทุกคนที่มองมาล้วนมีแต่ความรังเกียจ

หลายคนชี้ไม้ชี้มือพลางกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง

ในใจของหลินหว่านพลันตื่นตระหนกขึ้นมา

คงไม่ใช่ว่า… คงไม่ใช่ว่าคนในเขตทหารก็รู้เรื่องแล้วหรอกนะ?

หรือว่าเฉียวอันจะเป็นคนเอามาป่าวประกาศ?

หัวใจของหลินหว่านเต้นรัวอย่างหนัก ใบหน้าค่อยๆ แดงก่ำขึ้นมา

เธอสาวเท้าเร็วๆ เดินกลับไปที่บ้านตัวเอง ปิดประตูสนิท ทำตัวหดหัวอยู่ในกระดอง