บทที่ 226 เกาะภรรยากินแล้วจะทำไม

“รอฉันกลับมาจากเมืองกว่างหยุนรอบหน้าค่อยเอาให้พวกเขากินแล้วกัน ถึงตอนนั้นก็บอกว่าเอามาจากทางใต้ ต่อให้พวกเขาเอาไปพูดข้างนอกก็ไม่มีใครสงสัย”

ฮั่วจี้อวิ๋นชะงักไป คำพูดนี้ฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน

ทุกครั้งที่เขาพบว่ามีของแปลกใหม่ในบ้าน พอถามเฉียวอัน เธอก็มักจะบอกว่าเอามาจากทางใต้ ไม่ก็บอกว่าวานคนซื้อมาจากฮ่องกง

“แล้วเพื่อนสองคนนั้นของเธอ พวกเขาจะมาที่โลกใบเล็กของเธอไม่ได้เหรอ” ฮั่วจี้อวิ๋นถามต่อ

“พวกเขามาไม่ได้หรอกค่ะ พวกเราทำได้แค่แลกเปลี่ยนของกัน หน้าตาก็ยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ”

เมื่อครู่นี้ฮั่วจี้อวิ๋นได้เห็นหีบไม้จินซือหนานมู่ทั้งสิบเอ็ดใบในคลังสินค้าของเฉียวอันแล้ว

เพชรนิลจินดาและทองคำข้างในแทบจะทำให้ตาเขาพร่า

แต่พอรู้ว่าสมบัติเหล่านั้นขนออกมาจากบ้านเดิมของตระกูลมู่ เขาก็แอบคิดในใจว่า เอามาได้ดีนัก!