บทที่ 222 กินนมผง ใช้ผ้าอ้อมสำเร็จรูป

อันที่จริงเธอก็รู้ว่าเรื่องนี้ปิดบังไว้ไม่ได้ตลอด ที่บ้านมักจะมีของโผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอยู่เรื่อย

ฮั่วจี้อวิ๋นต่อให้เป็นคนไม่คิดเล็กคิดน้อยแค่ไหนก็ต้องสังเกตเห็น เพียงแต่เขาไม่ถาม เธอก็ไม่เอ่ยถึง

เลยปล่อยให้คลุมเครือกลบเกลื่อนกันไปแบบนั้น

บางครั้งเฉียวอันยังแอบสงสัยด้วยซ้ำว่าฮั่วจี้อวิ๋นแกล้งทำเป็นไม่ถามเธอหรือเปล่า

มาวันนี้ถึงได้เห็นชัดว่าเขานึกสงสัยมานานแล้วจริงๆ เพียงแต่รอให้เธอเป็นฝ่ายพูดเองมาตลอด

ฮั่วจี้อวิ๋นเองก็เข้าใจในทันทีว่าเฉียวอันหมายถึงอะไร แววตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาทันควัน "ได้ ผมจะรอนะ"

พอกินข้าวเสร็จ ฮั่วจี้อวิ๋นก็ไปล้างชาม

ตกกลางคืน ฮั่วฟางก็อาสาพาน้องชายกับน้องสาวไปนอนที่ห้องฝั่งโน้นเอง

ส่วนเฉียวอันซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของฮั่วจี้อวิ๋น