บทที่ 213 วันคืนอันสงบสุข

เป็นทหารมานานหลายปี เลือดตกยางออกหรือเหงื่อท่วมกายไม่เคยว่า ทว่าไม่เคยเสียน้ำตา

ฮั่วจี้อวิ๋นลืมไปนานแล้วว่าความรู้สึกตอนร้องไห้มันเป็นอย่างไร

พอเห็นฮั่วจี้อวิ๋นน้ำตาคลอ เฉียวอันก็ถึงกับชะงักไปเช่นกัน

ในนิยาย ฮั่วจี้อวิ๋นเป็นพระเอก ดูเหมือนทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยร้องไห้เลยสักครั้ง

แต่ตอนนี้ เขากำลังปาดน้ำตาอยู่เนี่ยนะ?

“ที่รัก พอคลอดเสร็จ พวกเรายอมจ่ายเงินจ้างคุณป้าในเขตทหารสักคนมาช่วยเลี้ยงลูกตอนกลางวันเถอะนะ ช่วงคุณอยู่เดือน ผม…ทุกวันที่กลับมาผมจะดูแลคุณเอง รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้คุณเหนื่อยเด็ดขาด”

บ้านอื่นพอภรรยาคลอดลูกก็มักจะมีแม่สามีคอยดูแลตอนอยู่เดือน แต่แม่ของเขาคงหวังพึ่งไม่ได้แน่

“ได้สิ”

ฮั่วจี้อวิ๋นคิดเผื่อมาถึงขั้นนี้ได้ ก็นับว่าดีมากแล้ว