บทที่ 209 คนมุทะลูก็คือคนมุทะลุ

สถานการณ์เช่นนี้ดำเนินเรื่อยมาจนกระทั่งพวกฮั่วจี้อวิ๋นกลับมาจากการซ้อมรบ

เขตทหารที่เคยเงียบเหงากลับมาคึกคักขึ้นทันตา

เหล่าทหารผู้มีฝุ่นเกรอะกรังและสีหน้าเหนื่อยล้าพากันเดินกลับเข้ามาในเขตทหาร

เจิงฝูซุ่นเพิ่งจะก้าวเข้ามา ก็สังเกตเห็นว่าสายตาของพวกป้าๆ น้าๆ แถวนั้นที่มองมาทางเขาดูแปลกไป

ในแววตามีทั้งความเวทนาและสงสารปนอยู่

ตอนเดินผ่านลานกว้าง เขาได้ยินเสียงคนข้างๆ ซุบซิบกัน

"เธอว่าถ้าผู้การเจิงรู้เรื่องนี้ จะไม่โกรธจนแทบแย่เหรอ"

"เป็นใครก็ต้องโกรธทั้งนั้นแหละ คนดีๆ แท้ๆ กลับต้องมาตายไปแบบนี้"

"นั่นน่ะสิ ได้ยินว่าคลอดออกมาเป็นลูกชาย แต่ยังไม่ทันได้ร้องสักแอะก็ตายแล้ว"

เจิงฝูซุ่นได้ยินถึงตรงนี้ก็รู้สึกสันหลังวาบ สัญชาตญาณทำให้เขานึกถึงเซี่ยเสี่ยวอวิ๋นทันที