บทที่ 178 จากกันชั่วคราวหวานกว่าแต่งงานใหม่

“ซานเฉียง ฉันไม่ได้อยู่ข้างพวกนายแล้ว มีคำพูดไม่น่าฟังบางอย่างที่ต้องบอกไว้ก่อนล่วงหน้า”

สีหน้าของเฉียวอันเคร่งขรึมขึ้นอย่างหาได้ยาก “ช่วงเวลาที่ผ่านมา ฉันพานายหาเงิน พาพวกนายไปเปิดหูเปิดตา ก็เพราะฉันเห็นพวกนายเป็นพี่น้อง เป็นหุ้นส่วน”

“จำไว้ให้ดี อย่าได้ยอมสูญเสียอนาคตอันสดใสไปเพียงเพราะผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ เข้าใจไหม?”

เฝิงซานเฉียงเข้าใจความหมายของเฉียวอันได้ในทันที

“พี่ใหญ่ พวกเราสามคนมีวันนี้ได้ก็เพราะพี่ ย่าบอกเสมอว่าพี่คือผู้อุปถัมภ์ในชะตาชีวิตของพวกเรา ชาตินี้พวกเราสามคนขอติดตามพี่คนเดียว พี่สั่งให้ไปทางตะวันออก พวกเราไม่มีทางเฉไฉไปทางตะวันตกแน่นอน”

“ดี ฉันเชื่อใจนาย”

เฝิงซานเฉียงรู้แจ้งแก่ใจดี พวกเถ้าแก่ทางใต้เหล่านั้นล้วนเป็นต่งต้าไห่จากโรงงานเสื้อผ้าซานเหอที่พามา