บทที่ 97 คนที่ควรอยู่ข้างในแต่แรกคือเธอ

หลี่เยี่ยนกับผู้ชายอีกสามคนเดินเข้ามาในลานบ้าน ชายคนหนึ่งเดินไปที่หน้าประตูเรือนหลัก เพิ่งจะยื่นมือไปผลัก ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป รีบแนบหูเข้ากับบานประตูทันที

“มีอะไร?” หลี่เยี่ยนถาม

“พี่ใหญ่… ข้างในมีเสียง” ชายคนนั้นหันหน้ามา ลังเลอยู่สองวินาที “เหมือนพี่เขยกำลังร้องครางอยู่เลย”

“ร้องคราง? ร้องครางอะไร?”

หลี่เยี่ยนไม่คิดอะไรทั้งนั้น ผลักประตูเข้าไปทันที ก่อนจะยืนชะงักอยู่กับที่

เพราะในห้องทางซ้ายมือของเธอ เสียงครางของชายหญิงระคนกันดั่งเกลียวคลื่น ระลอกแล้วระลอกเล่าสูงขึ้นเรื่อยๆ

เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านี่มันเรื่องอะไรกัน?

ดวงตาของหลี่เยี่ยนแทบจะพ่นไฟออกมา เธอถีบประตูห้องด้านข้างเปิดออกทันที

ผ้าม่านข้างในปิดสนิท ไฟก็ยังไม่ได้เปิด มืดตึดตื๋อ