บทที่ 76 ตะลึงงัน! สะใภ้คนงามเชือดหมูกลางดึก

เสียงของมู่อวี่ทั้งอ่อนหวานทั้งยั่วยวนราวกับไร้กระดูก เฮ่อเหรินหมิงฟังแล้วรู้สึกหน้าร้อนผ่าว เลือดลมพลุ่งพล่าน จึงดึงร่างเธอเข้ามากอดไว้ทันที

“นังปีศาจตัวน้อยเอ๊ย!”

เตียงไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด มู่อวี่เบิกตากว้างจ้องมองเพดานด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

วันนี้เธอต้องเปลืองแรงไปไม่น้อยกว่าจะรั้งตัวเฮ่อเหรินหมิงไว้ได้ ถึงขนาดยอมละทิ้งศักดิ์ศรีทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำในยามปกติ

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้เฮ่อเหรินหมิงคอยดูแลเธอให้มาก ส่งข้าวส่งน้ำมาให้ เลี้ยงดูร่างกายตัวเองให้สมบูรณ์ จะได้มีโอกาสไปอยู่กับผู้บังคับการกรมคนนั้น

ผ่านพ้นไปหนึ่งคืน มู่อวี่ปวดเมื่อยไปทั้งเอวและหลัง ราวกับถูกล้อรถบดทับก็ไม่ปาน

เฮ่อเหรินหมิงสวมเสื้อผ้าเสร็จก็ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง “อาศัยช่วงที่คนในคอมมูนยังไม่มาทำงาน รีบกลับหมู่บ้านเหลียนฉือไปซะ”