บทที่ 67 รถยนต์คันหนึ่งแล่นพรวดเข้ามาในหมู่บ้าน

“เฉียวอัน? พวกคุณคือ…”

ชายวัยกลางคนมีสีหน้ากระวนกระวาย ไม่มีกะจิตกะใจจะอธิบาย “ก็เฉียวอันที่ทำงานอยู่ในโรงอาหารสถานีตำรวจในตำบลนั่นแหละครับ”

“คุณบอกมาเถอะว่าเธอพักอยู่ที่ไหน หรือจะนำทางพวกเราไปก็ได้”

ป้าหลิวปัดก้นลุกขึ้นยืน เธอเป็นภรรยาของเถียนหย่งฟู่ จึงสวมบทบาทเจ้าหน้าที่หมู่บ้านไปโดยไม่รู้ตัว

“ฉันพาพวกคุณไปเอง” ป้าหลิวยืนนิ่งอยู่ข้างรถจี๊ป

“งั้นคุณก็ขึ้นมาสิครับ”

ป้าหลิวถลึงตาใส่คนข้างใน “ฉันไม่เคยนั่งรถเก๋งนี่นา! จะไปรู้ได้ยังไงว่าต้องขึ้นแบบไหน!”

คนข้างในชะงักไปทันที จากนั้นก็รีบเปิดประตูรถให้จากด้านใน

พอป้าหลิวได้เข้าไปนั่ง หลังก็เหยียดตรงแหน็ว สองมือวางบนหัวเข่าไม่ขยับเขยื้อน

ความจริงในใจเธอกลัวต่างหาก