บทที่ 63 หงส์ทองโบยบินออกจากหมู่บ้าน

เมื่อจ้าวเจิ้นกังและอวี๋หลินโจวเดินออกจากฝ่ายพลาธิการไปแล้ว

หวังเฉิงเสียงก็ปั้นหน้ายิ้มประจบปรอบเข้ามา "สหายเสี่ยวเฉียว ผม…ตัวผมนี่มันพูดจาไม่คิดเอง คุณอย่าโกรธเลยนะ เมื่อกี้มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น"

"ผ้าที่คุณมีทั้งหมด ผมเหมาหมดเลย ตามราคาที่คุณว่าเลยครับ"

"ตอนนี้ขึ้นราคาแล้วค่ะ" เฉียวอันยกยิ้มมุมปาก "พับละหนึ่งร้อยเก้าสิบหยวน"

มุมปากของหวังเฉิงเสียงกระตุก แต่พอนึกถึงสถานะของเฉียวอัน เขาก็ยังคงฝืนยิ้มแห้งๆ สองทีแล้วยอมตกลง

"ผ้าอยู่ในโกดังสถานีตำรวจ คุณตามฉันไปขนตอนนี้เลย ยื่นหมูยื่นแมว หัวหน้าเกิ่งคะ คุณก็ไปด้วยกันเถอะ ฉันเป็นคนขวัญอ่อน ในโกดังมีแค่ฉันคนเดียว กลัวจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นน่ะค่ะ"

เฉียวอันพูดเกือบจะตรงๆ เลยว่า ไม่อยากอยู่ในห้องปิดสองต่อสองกับคนพาลสันดานเสีย