บทที่ 42 อะไรนะ อาหารเป็นพิษหมู่

ในห้องครัวมีแป้งสาลีขาวสิบชั่ง ซึ่งเฉียวอันเป็นคนจัดหามาเอง ฉินเฟิ่งไม่ยอมหยิบมาใช้เสียที แต่วันนี้ทำเกี๊ยวคงไม่ใช้ไม่ได้แล้ว

เฉียวอันกำลังสับไส้อยู่ข้างๆ และถือโอกาสตอนที่ฉินเฟิ่งเผลอ ใส่ยาถ่ายลงไป

ผสมจนเข้ากันดีแล้วจึงส่งกะละมังให้ฉินเฟิ่ง

ฉินเฟิ่งหยิบน้ำมันขึ้นมาเทใส่ลงไปแบบไม่ยั้ง ต่างจากท่าทางขี้งกเหมือนปกติลิบลับ

เธอคงอยากรีบใช้น้ำมันอุตสาหกรรมพวกนี้ให้หมดสินะ

เฉียวอันจ้องมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา ฉินเฟิ่งไม่มีการศึกษาเป็นคนหยาบกระด้าง

เธอคงไม่รู้หรอกว่าน้ำมันอุตสาหกรรมกินเข้าไปเยอะๆ จะถึงตายได้ ต่อให้รู้แค่นิดเดียว ก็คงไม่กล้าเทลงไปในไส้ขนาดนี้

เกี๊ยวทอดเสร็จแล้ว คนในโรงอาหารก็เริ่มทยอยกันมา