บทที่ 29 คลังเงินส่วนตัวงอกเงย

“เลขาธิการเถียน…พวกเรา…พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราไม่ได้ตั้งใจ คุณช่วยผ่อนหนักเป็นเบาให้พวกเราสักนิดเถอะ…”

“ผ่อนกับผีน่ะสิ! ฉันแนะนำว่าพวกเธอรีบไปตอนนี้เลยดีกว่า อาศัยตอนที่ฟ้ายังไม่มืด จะได้เก็บขี้สัตว์ได้เพิ่มอีกสักสองสามก้อน” เฉียวอันเอ่ยเยาะเย้ยอย่างสะใจ

ฟางฮุ่ยคิดจะพูดอะไรต่อ แต่มู่หลินเจียงที่นั่งนิ่งมาตลอดกลับลุกขึ้นยืน

“เป็นความผิดของพวกเราเอง พวกเราจะไปเก็บมูลสัตว์เดี๋ยวนี้ เลขาธิการเถียน คุณช่วยเอาตะกร้าห้าใบกับที่คีบให้พวกเราด้วยเถอะ”

“ที่คีบเหรอ? เก็บขี้สัตว์จะต้องใช้ที่คีบอะไรกัน อากาศแบบนี้ ขี้มันแข็งโป๊กจนเหมือนหิน ใช้มือหยิบขึ้นมาเลยก็สิ้นเรื่อง” เถียนหย่งฟู่ขมวดคิ้ว

“ส่วนตะกร้าพวกเธอไปเอาที่ที่ทำการกองผลิตเอง ห้ามทำพังล่ะ ไม่อย่างนั้นจะหักเสบียงอาหาร”

พูดจบเถียนหย่งฟู่ก็หันไปมองชาวบ้านรอบๆ แล้วโบกมืออย่างรำคาญใจ “แยกย้ายกันได้แล้ว แยกย้ายกันไป ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว”