บทที่ 11 ช่วยคนจากปากหมูป่า

ตรงนั้นกำลังไหวโยกอย่างรุนแรง พลางส่งเสียงสวบสาบดังระงม

ดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่งสว่างวาบขึ้นในความมืด ท่ามกลางราตรีอันเงียบสงัด เสียงคำรามแว่วมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน

ร่างมหึมาเบียดกิ่งไม้แหวกออกมา เขี้ยวแหลมคมสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายเย็นเยียบ

“พี่…มะ…หมูป่า” ฮั่วหนิงกำเสื้อของฮั่วเฉินแน่น ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

แผ่นอกของฮั่วเฉินกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ร่างกายของเขาแข็งทื่อ ลำคอราวกับมีอะไรมาจุกไว้จนส่งเสียงไม่ออก

ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี

หนี!

แต่พวกเขาสองคนจะวิ่งหนีหมูป่าพ้นได้อย่างไร

ขณะที่ฮั่วเฉินกำลังเค้นสมองน้อยๆ คิดหาทาง ฮั่วหนิงก็กรีดร้องไห้โฮออกมา

“แม่!!”